Haber

DORUKLARDA BİR ŞAİR: AYHAN İNAL

Menzilinden habersiz,

Yolların başıyım ben.

Dört mevsimi baharsız,

Yılların kışıyım ben.

 

Yürekten coşup taşan,

Coştukça aşka düşen,

Dert ateşinde pişen

Kulların aşıyım ben.

 

Zorbaya karşı koyan,

Yalnız Hakk’a baş eğen,

Ağlamayı ar sayan

Gözlerin düşüyüm ben…

 

Ayhan İnal üstadımız, BEN isimli şiirinde kendini böyle tanımlıyor ve ekliyor:

 

Bir kuyudayım dipsiz,

Yalnız benim sahipsiz.

Fatiha’dan nasipsiz

Bir mezar taşıyım ben.

 

KENDİ BİLİR isimli şiirinde ise şöyle söylüyor:

 

Balçıklarda yüze yüze,

Geldim geceden gündüze.

 

Bir doruğun yamacında,

İç aynamın annacında,

 

Buluverdim özdenliği,

Attım gayrı yüzdenliği.

 

Bitti bende bahaneler,

Ya kül eyler, ya kul eyler.

 

Her şey ettiğinden belli,

Ben karışmam bundan kelli.

 

Artık her şey olabilir,

Sonrasını kendi bilir.

 

İşte birbirini bütünleyen şiirlerden bölümler ve işte Ayhan İnal…

 

Bozok Yaylası’nın Kara Ozan’ı, Türk şiirinin ak saçlı delikanlısı, bulunduğu toplumlarda beyefendiliği ve dik duruşuyla, insanı sarıp sarmalayan gür sesiyle ve ezberden okuduğu şiirlerle herkesin takdirini kazanan milli bir şair, Ayhan İnal…

 

Evet, Ayhan İnal, milli bir şair olarak bilinir. Onun şiirlerinde milli duygular, hamasi bir duygu olmaktan çıkar, mısralar hâlinde ete kemiğe bürünür. Çekim gücüyle, okuyanın ruh tellerini titretir.

 

Sizler susun yanardağlar,

Kim yanmıştır benim kadar?

Türklük dense şu gönlümün

Alevleri arşa çıkar!

 

Böyle söylüyor Ayhan İnal ve ekliyor:

 

Milletimi bir tek dilber sanmışım,

Her sözümde yalnız onu anmışım.

“Türkmen” diye ben Türklüğe yanmışım;

 

Yanmışım hey! Yanmışım oy! Yanmışım!

Ferhatlara dönmüşüm oy! Dönmüşüm!

 

Ayhan İnal’ın şiirlerinde şuurlu bir tarih anlayışı vardır. Şair, bazılarının yaptığı gibi tarihimizin bir bölümünü inkâr etmez; onu bir bütün olarak ele alır. Bu bakımdandır onun Kerkük’ten, Malazgirt’ten, İstanbul’un fethinden bahsedişi… Bunlarla da kalmaz mazlum milletlere de yer verir şiirlerinde. Söz gelimi Macaristan’dan ve Libya’dan bahsedişi bu yüzdendir.

 

Tarihimizi sadece zaferleriyle değil, milli şahsiyetleriyle de ele alır ve şiirleştirir. Mevlânâ, Yunus Emre, Âşık Veysel, Arif Nihat Asya, Mimar Sinan, Mustafa Kemal ve daha niceleri onun şiirinde yer bulur.Bu şahsiyetler, milletimize yaptıkları hizmetler kadar, şairin ruhunda bıraktıkları izlerle de anılır.

 

Mevlânâ’dan bahsederken şöyle seslenir:

 

Nasıl geçmiş sensiz günler Mevlânâ,

Bunca cevrin gayri yeter Mevlânâ.

İnandım ki sende başlar mutluluk

Umutsuzluk sende biter Mevlânâ.

 

Yunus Emre’yi ise şöyle anlatır:

 

Türk dilinin çağlar boyu zirvesi,

İnsanlığın eskimeyen bestesi,

Aşkın güldestesi, sevginin sesi

 

Kine düşman, gönül eri Yunus’um,

Doğru ettin eğrileri Yunus’um.

 

Ayhan İnal’ın, Arif Nihat Asya’nın ölümü üzerine yazdığı AĞIT isimli şiir de tam yerini bulmuştur. İşte o şiirden kısa bir bölüm:

 

Gözümüz, canımız, Hoca’mız gitti,

İnsanlıkta, sevgide pirimiz

Şiirde, nesirde en büyük ustamız gitti.

 

“Tuttuğu bayrak belli, yattığı toprak belli”

Elbette boş değil Şehitler Tepesi

Bayrağa eş, bayraktarımız gitti.

 

 

Burada, Bayrak şairi Arif Nihat Asya’nın,  ilk kitabı Yasak Sevgi’yi henüz neşreden Ayhan İnal için Eylül 1970 sayılı Defne dergisinde yayımlanan dörtlüğünde neler söylemiş, ona bir bakalım:

 

Şimdi sislerle dumanlar giyinen, şimdi yalın;

Orda kükrer ve coşar halde, bu yandan kırgın.

Görerek şi’rini, Arif, dedi: Bir şahane

Âlem açmakta “Yasak Sevgi” si Ayhan İnal’ın…

 

Ayhan İnal, milli şiirleriyle öne çıksa da onun şiirindeki ana temalarından biri de “sevgi” ve elbette “aşk”tır.

 

Ayhan İnal, SEVDİM SİZİ İNSANLAR isimli şiirinde insanlara sevgisini şöyle dile geitrir:

 

Işıklı sabahlardan sesleniyorum size,

Ey insanca yanımda olanlar,

Erkekçe karşımda duranlar,

Ve kalleşçe arkadan vuranlar;

Siz! Siz! Ve Siz!

Ne yapsanız çaresiz, ne yapsanız çaresiz

Bir kere sevdim sizi insanlar!

 

İnsanları böylesine seven bir şair, aşkı nasıl tarif eder, derseniz, onu da şairin şu mısralarıyla anlatalım:

 

Sen misin bu Yaradan’da son bulan?

Sen misin bu can verdikçe can bulan?

Sen misin bu semalarda Şems olan?

 

Mevlânâ’yı yakan ateş sen misin?

Bir Allah’tan korkan ateş sen misin?

 

Aşkı böyle tarif eden Ayhan İnal, bu yüce duyguyu nasıl yaşıyor? Bu soru da onun mısralarında buluyor cevabını:

 

Bir gece yarısı deli rüzgârlardan

Çağrını alabilirim.

Yılların özlemiyle uzak diyarlardan,

Çığlık çığlık kapını çalabilirim.

 

Bu büyük tutkuya dayanmaz yüreğim,

Ellerimi bırakma.

Beni sevdiğini söyleme ne olur,

Ve bana öyle bakma;

Sevinçten ölebilirim.

 

Senden başka hiçbir şey önemli değil,

Sen ve ötekiler diye

Bütün evreni ikiye bölebilirim.

 

Ayhan İnal, bir dörtlüğünde sanattaki hedefinden bahseder:

 

“Aslımız Bozok’tan, Yörüktür bizim

İçimiz dert ile buruktur bizim

Eteklerden el etsek de bilin ki

Asıl hedefimiz doruktur bizim.”

 

Bu,, aslında bütün şairlerin hedefidir, hedefi olmalıdır. Ancak kimlerin bu hedefe ulaşabildiğine zaman karar verecektir. Yarım asrı aşkın bir süredir şiir semalarını süsleyen Ayhan İnal hocamızın bu hedefe ulaştığına bizler tanıklık ederiz. Milletimiz de bu görüşte olmalı ki, onun bir dörtlüğü, Yunus Emre’ye mal edilerek dilden dile dolaşmaktadır:

 

İnsanlar çula düştü,

Paraya pula düştü,

Sana gönül vermek de

Bu garip kula düştü.

 

Sevgili Ayhan İnal ağabeyimize gönül vermek de bizlere düştü. Kendisine Allah’tan sağlıklı, bereketli ve uzun ömürler diliyorum.

 

Yusuf DURSUN

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu